نویسنده
حوزه سیاستی
موضوع
استان

نتایج جستجو

  • زلزله کرمانشاه: سندرم تضاد و انسجام

    زلزله کرمانشاه: سندرم تضاد و انسجام

    نویسنده: محدثه جلیلی |

    مشاركت اجتماعی | 18 آذر 1396 ساعت 12:59

    سلیبریتی‌ها توان و شرایط خوبی برای نظم دادن به اعتماد مدنی یافته‌اند. جامعه مدام در حال ارزیابی است اما قدرت چانه‌زنی ندارد. امکان مداخله و پایش فعالیت‌ها باید دو مطالبه اصلی مشارکت‌ها با محوریت سلیبریتی‌ها باشد.

  • باغ‌های مشارکتی: گامی به سوی پایداری محیط‌زیستی

    باغ‌های مشارکتی: گامی به سوی پایداری محیط‌زیستی

    نویسنده: دانیال طالبی‌زاده |

    توسعه پایدار | 27 تیر 1396 ساعت 03:22

    باغ مشارکتی یا باغ اجتماع (community garden) فضای سبزی است که در نقاط بی‌استفاده شهر ایجاد می‌شود و شهروندان عادی به‌صورت داوطلبانه و جمعی آن را مدیریت می‌کنند. باغ می‌تواند تحت مالکیت دولتی یا خصوصی باشد.

  • نگاهی به آیین‌نامه جدید تشکیل و فعالیت سازمان‌های غیردولتی

    نگاهی به آیین‌نامه جدید تشکیل و فعالیت سازمان‌های غیردولتی

    نویسنده: عبدالعزیز مولودی |

    سازمان‌های مردم نهاد | 7 تیر 1396 ساعت 05:37

    سازمان‌ها و تشکل‌های غیردولتی نقش مهمی در توسعه اجتماعی جامعه ایفا می‌کنند، اما سال‌هاست این تشکل‌ها از عدم حمایت‌های قانونی گله‌مند هستند. واکاوی ماهیت جامعه‌شناختی سازمان‌های مردم‌نهاد یا سمن‌ها، در توفیق تفکر دموکراسی و مشق گفتمان توسعه، تولید سرمایه‌های اجتماعی و افزایش همبستگی، مشارکت و همگرایی اجتماعی حائز اهمیت است.

  • نقد اجتماعیِ سیاست «انتصاب دولتی» رؤسای دانشگاه‌ها

    نقد اجتماعیِ سیاست «انتصاب دولتی» رؤسای دانشگاه‌ها

    نویسنده: سید محمد امین قانعی راد |

    آموزش عالی | 18 مرداد 1393 ساعت 22:57

    هدف این نوشتار نقد سیاست «انتصاب دولتی رؤسای دانشگاه‌ها» است. در این سیاست وزیر علوم، تحقیقات و فناوری به نمایندگی از سوی دولت و بر مبنای تشخیص خود، فردی را به عنوان سرپرست دانشگاه منصوب و سپس او را جهت تأیید به عنوان رئیس دانشگاه به شورای‌عالی انقلاب فرهنگی معرفی می‌کند. سیاست انتصاب دولتی رؤسای دانشگاه‌ها را می‌توان با ویژگی‌های «الگوی ناپلئونی دانشگاه» توضیح داد که براساس آن، دانشگاه یک نهاد دولتی برای تربیت نیروی انسانی مورد نیاز دستگاه دیوانسالاری و پیشبرد اهداف و برنامه‌های بخش عمومی است. سیاست « انتصاب دولتی رؤسای دانشگاه‌ها» در ایران دارای دو ویژگی اساسی است: 1. مشارکت تام دولت و به طور مشخص فرد وزیر در انتخاب رؤسای دانشگاه‌ها؛ بدین ترتیب انتخاب رؤسا و فضای دانشگاه‌ها به عنوان کانون‌های تفکر ملی در سراسر کشور تحت تأثیر گرایش سیاسی یک دولت، و همچنین سلایق، رشتۀ تحصیلی و شبکۀ مناسبات شخصی وزیر قرار می‌گیرند. تجربه نشان داده است که شورای‌عالی انقلاب فرهنگی هم در این مورد قادر به ایفای نقش نظارتی مؤثری نمی‌باشد. 2. از دیگر ویژگی‌های این سیاست فقدان مشارکت اعضای هیأت علمی، انجمن‌های علمی، بخش خصوصی و بخش اجتماعی در انتخاب رؤسای دانشگاه‌ها می‌باشد.