1. اتاق فکر استان‌ها

نوع مطلب: خبر

لرستان 23 شهریور 1395 ساعت 08:55

برگزاری هفتمین جلسه کارگروه بهداشت و سلامت اتاق فکر لرستان

چالش‌های حوزه سلامت روانی- اجتماعی و بیماری‌های خاص

چالش‌های حوزه سلامت روانی- اجتماعی و بیماری‌های خاص

هفتمین جلسه کار گروه بهداشت و سلامت اتاق فکر استانی لرستان با موضوع چالش‌های حوزه سلامت روانی- اجتماعی و بیماری‌های مزمن و خاص استان سه شنبه 8 تیر 95 در سالن کنفرانس دانشکده بهداشت و تغذیه دانشگاه علوم پزشکی لرستان مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

پس از بحث و تبادل نظر پیرامون موضوع جلسه، چالش‌های حوزه‌های یاد شده و راهکارهای برطرف نمودن آنها به شرح ذیل مورد تایید اعضا قرار گرفت:

الف-)چالش های پیش روی سلامت روانی - اجتماعی در استان و کشور

  1. نگاه و نگرش نادرست سیاستگذاران سیاسی، بهداشتی و مردم به سلامت روان: ​​نگرش‌های نادرست به مقوله اختلالات روان پزشکی و بدنبال آن اعتیاد در کشور از سوی سیاستمداران و سیاستگذاران عرصه بهداشت و سلامت یکی از چالش های اصلی استان و کشور محسوب می‌گردد.
  2. نگرش منفی (انگ) به بیماری‌های روانـی و آگـاهی ناکافی از سلامت روان: در مورد بیماران روانی، متأسفانه مراجعه به پزشک نوعی بدنامی و انگ خانوادگی و اجتماعی تلقی می‌شود و معمولاً مشکل را به علل غیرعلمی از قبیل سستی اراده، ضعف ایمان یا تقاص رفتارهای فرد نسبت می‌دهند و این مقولات را عامل بیماری می‌دانند. البته این باور نادرست که با این افراد و خانواده آنها نباید ازدواج کرد و بیماری را نیز باید مخفی نگه داشت، هم مطرح است. افزایش آگاهی از نقش تخریبی کاربرد کلماتی مانند دیوانه، روانی، تیمارستان و دارالمجـانین، در گفتوگوهای عادی، رسـانه ها، فـیلم و سـریال و بـه ویـژه در متــون قــانونی و حقــوقی بایــد مــورد توجــه قــرار گیــرد.
  3. فقدان بانک اطلاعاتی در مورد سلامت روان در کشور و استان
  4. ضعف ساختاری و کمبود اعتبارات مالی: ضعف ساختاری برای حصول اطمینان از اجرایی شدن برنامه‌های سلامت در سطح استان و کشور مشکلاتی ایجاد نموده است به طوری که برای مداخله های روان شناختی سیاست مشخصی وجود ندارد. سهم بهداشت روان و اعتیاد از کل اعتبارات سلامت بسیار اندک است. در ساختار تشکیلات وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به عنوان متولی تأمین، حفظ و ارتقای سلامت کشور، فقط یک دفتر به عنوان اداره کل برای سلامت روانی- اجتماعی و اعتیاد وجود دارد. درحالی که میزان بار کلی اختلالات رفتاری و روانی در ایران، ١۴درصد است؛ میزان سهم بودجه سلامت روان از بودجه کل سلامت، سه درصد است و تعداد مراکز ارایه‌کننده خدمات درمان سرپایی روان‌پزشکی، تعداد تخت‌های بستری روان‌پزشکی در بخش دولتی و خصوصی و نیروی انسانی دخیل در سلامت روان کشور ناچیز است.
  5. حمایتهای غیر مؤثر بیمه‌ای: هزینه بر بودن بخش‌های روان پزشکی یکی از چالش‌های جدی حوزه درمان است. پوشش ناکافی و غیرمـؤثر حمایـت‌های بیمـه‌ای از بیمـاران و محدود شدن پوشش بیمه ای بـه بخشـی از خـدمات درمـانی و پوشــش نــدادن مداخلـه هــای غیردارویــی و شــامل نشــدن بیماری های مزمن روانپزشکی در فهرست بیماری های خـاص همچنان از چـالش هـای پـیشروی سـلامت روان کشور است .
  6. چالش در برخورد رسانه‌های تصویری- صوتی، نوشتاری و الکترونیکی: برخورد رسانه‌ها درمورد بیماری‌های جسمی غالباً کارشناسی شده است. اما در مقابل، اختلالات روانی در برخی موارد که باید اطلاع رسانی شود، مورد غفلت واقع می‌شود. تنش‌های اجتماعی یا حتی برخی اختلالات رفتاری با آب و تاب و هیجان اطلاع‌رسانی می‌شود، برخی رفتارهای مجرمانه به بیماران روانی نسبت داده می‌شود و برخی واژه‌های انگ‌آفرین (مانند دیوانه، خل، بی‌عقل، تیمارستانی و…) در رسانه‌ها منعکس می‌شود که بر مظلومیت بیماران روانی می‌افزاید. گاهی اطلاعات ژورنالیستی را پررنگ منعکس می‌کنند که جز ناامیدی و افزایش بیم و اضطراب، پیامد دیگری در جامعه ندارد. در مورد خودکشی نیز توصیه مؤکد شده که رسانه‌ها با آب و تاب این اخبار را منعکس نکنند. و درنهایت متأسفانه روز جهانی بهداشت روان، چون سایر روزهای جهانی، اطلاع‌رسانی نمی‌شود.
  7. وجود دستگاههای موازی و غیر حرفه ای درکشور در حوزه سلامت روان و اعتیاد: در حال حاضر مرکز تصمیم گیری واحدی برای بهداشـت روان و اعتیاد وجود ندارد و نقش دستگاه‌های مسـئول غیـر از وزارت بهداشت در این موارد بسیار پررنگ است، در حالیکه هماهنگی میـان تمـامی دسـتگاههـای دخیـل از نخسـتین امـور ضروری است. به خصوص در زمینه‌هایی مانند عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، این نیازِ به هماهنگی بیشتر احساس مـیشـود.
  8. کمبود نیروهای با تجربه و تخصصی بهداشتی و درمانی در حوزه بهداشت و سلامت روان: کمبود روان پزشک، روان شناس بالینی و پراکندگی نامناسب آنها در استان و کشور به همراه کافی نبودن درآمد متخصصان حوزه سلامت روان نسبت به سایر رشته های پزشکی یکی از چالشهای بزرگ در حوزه بهداشت و سلامت روان محسوب می شود.
  9. بهداشت روان شهری: به دلیل تغییر ساختار جمعیتی استان و کشور به سوی افزایش شهرنشینی و حاشیه نشینی، نظام شبکه روستایی و شهری در حوزه بهداشت و سلامت روان بایستی اصلاح گردد.
  10. نبود تست ها و پایش منظم سلامت روان در دوران بارداری زنان
  11. مداخله افراد بدون صلاحیت علمـی بـه حیطـه بهداشت روان نظیر انرژی درمانی و عطاری ها و فالگیرها
  12. کمرنگ بودن نقش بخش خصوصی(NGO) و مردمی در ارایـه خدمات
  13. فقدان سیستم پایش و پیگیری بیماران روانی
  14. عدم تبعیت بیمارستانهای کشور از ابلاغ های مکرر سیاستگزار مبنی بر تخصیص 10 درصد تخت های بیمارستان های عمومی به بیماران روانی

ب) راهکارها (در حوزه سلامت روانی – اجتماعی)

  1. راه اندازی نرم افزار تخصصی به منظور ایجاد بانک اطلاعاتی در حوزه بهداشت و سلامت روان در سطح استان و کشور
  2. اختصاص 10 درصد تخت های بیمارستانی به بیماری‌های روانی
  3. افزایش مراکز تفریحی، ورزشی و هنری در استان به منظور استفاده اوقات فراغت جوانان و نوجوانان استان
  4. افزایش سهم اعتباری حوزه سلامت روان در بودجه در سطح ملی و استانی
  5. تأمین نیروی متخصص، کارآمد و باتجربه درحوزه بهداشت و سلامت روان
  6. ادغام بهداشت روان در سامانه مراقبتهای بهداشتی اولیه(PHC)
  7. سیاستگذاری در امر اقتصاد و معشیت مردم به منظور اشتغال و کاهش بیکاری در استان
  8. تشکیل پرونده های بهداشت و سلامت روان در مراکز بهداشتی ویژه زنان باردار
  9. افزایش مراکز مشاوره بهداشت و سلامت روانی در استان
  10. ایجاد مراکز مشاوره تحصیلی، بهداشت و سلامت روان در سطح مدارس ابتدایی
  11. استفاده از ظرفیت مؤثر صدا و سیما و سایر رسانه های نوشتاری در زمینه بهداشت و سلامت روان در کشور و استان

ج) چالش های پیش روی بیماریهای خاص

  1. بازنگری در تعریف بیماری های خاص
  2. عدم آموزش همگانی در خصوص بیماریهای خاص
  3. کمبود مراکز تشخیصی دولتی در استان
  4. پراکندگی نامناسب مراکز تشخیص و درمان بیماریهای خاص در استان
  5. نبود مرکز و متخصص پیوند کلیه در استان
  6. فقدان مراکز MRI در بیمارستانهای دولتی
  7. کمبود دارو در استان
  8. استفاده نکردن از اقدامات پیش گیری کننده در خصوص ابتلا به بیماری های خاص

د) راهکارها (در حوزه بیماریهای خاص)

  1. همکاری مجلس و دولت در زمینه قانون‌گذاری و تعریف بیماری‌های خاص: بیماری‌هایی مانند سرطان‌ها، نقص ایمنی مادرزادی، بیماری‌های شدید روانی، اعتیاد،هپاتیت B و C و بیماری‌های پیشرفته رماتیسمی مانند لوپوس و آرتریت روماتوئید، قطع نخاع به عنوان بیماری‌های صعب‌العلاج شناخته می‌شوند و ضرورت دارد تا سیاستگذاران حوزه بهداشت و سلامت با همکاری قوه مقننه و با مشارکت سایر نهادها و سازمانهای مرتبط نسبت به بازنگری تعریف بیماری های خاص و مزمن اقدام نمایند تا اینگونه بیماریها در زمره بیماریهای خاص قرار گیرند.
  2. تأمین و افزایش منابع مالی بیماریهای خاص: با توجه به هزینه بالای درمان بیماری های خاص سهم اعتبارات این حوزه بایستی افزایش یابد.
  3. توجه به گسترش آموزش و اطلاع رسانی و افزایش آگاهی می تواند یکی از عوامل بسیار مهم در کاهش بسیاری از بیماری ها ی خاص در استان و کشور باشد.
  4. تشخیص زودهنگام و غربالگری بیماری های خاص در جامعه
  5. راه اندازی مراکز تشخیص و درمان بیماری های خاص در استان
  6. تأمین به موقع دارو و تجهیزات بیماری‌های خاص در کشور و استان: تأمین به موقع دارو و تجهیزات بیماریهای خاص در کشور و استان. در استان نمایندگی مراکز پخش دارویی عمده مانند داروپخش، هجرت، وسایر مراکزی که داروهای خاص را توزیع می کنند باید دایر گردد تا دسترسی سریع به داروهای خاص بدون نیاز به درخواست از استانهای همجوار وجودداشته باشد
  7. رفع اشتغال و استخدام اشخاص مبتلا به بیماری های خاص
  8. بازنشستگی زودتر از موعد بیماران مبتلا به بیماریهای خاص: شغل اشخاصی که مبتلا به بیماری‌های خاص و صعب‌العلاج مانند بیماران مزمن کلیوی، دیالیزی، هموفیلی، تالاسمی می باشند که تا پایان عمر مجبور به تحمل بیماری و شرایط سخت آن می باشند باید به عنوان کار سخت و زیان‌آور پذیرفته شود.
استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.
متون سیاستی منتشر شده در شمس، بیانگر دیدگاه نویسندگان بوده و لزوما نظر این شبکه نیست.

نظرات

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
با تشکر، نظر شما پس از تایید در سایت نمایش داده می‌شود.