1. شمس
  2. >
  3. اتاق فکر استانی
  4. >
  5. اصفهان

نوع مطلب: اتاق فکر استانی - قدیم

اصفهان 5 خرداد 1394 ساعت 16:03

مسائل و راهکارهای توسعه گردشگری استان اصفهان

مسائل و راهکارهای توسعه گردشگری استان اصفهان

اتاق فکر استان اصفهان پس از شناسایی گردشگری به‌عنوان یکی از مسائل کلیدی استان ضمن تشکیل کانون هم‌اندیشی گردشگری و رایزنی با فعالان گردشگری استان اقدام به دعوت از مجموعه‌ای از صاحب‌نظران حوزه گردشگری ازجمله اساتید دانشگاه‌های استان، فعالان صنعت گردشگری در گروه‌ها و صنوف مختلف، برخی تشکل‌های مردم‌نهاد و مدیران دستگاه ذی‌ربط نموده و در چهار نشست با تنوع مشارکت‌کنندگان مسائل عمده گردشگری استان را مورد شناسایی و بررسی اجمالی قرارداد. این مسائل در دو سطح استانی و ملی مورد ارزیابی قرار گرفتند که در گزارش حاضر به ‌اجمال معرفی می‌‌شوند.

.


حاضرین در این نشست­ها عبارت بودند از : آقای دکتر محسن رنانی (استاد گروه اقتصاد دانشگاه اصفهان – مدیر اتاق فکر استان)، آقای دکتر وحید قاسمی (دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان – دبیر علمی اتاق فکر استان)، آقای دکتر محمد زاهدی (هیئت علمی دانشگاه پیام نور-دبیر کانون هم­اندیشی گردشگری)، آقای دکتر علی زنگی‌آبادی (دانشیار گروه جغرافیا دانشگاه اصفهان)، خانم دکتر ندا ترابی (استادیار دانشگاه هنر اصفهان)، آقای مهندس محسن مصلحی (دکترا برنامه ریزی شهری - سرپرست اسبق میراث)، آقای دکتر رسول بیدرام (رئیس سابق دانشکده کارآفرینی هنر و گردشگری دانشگاه هنر اصفهان)، آقای حمید امینی (معاون سرمایه گذاری و طرح ها اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری)، آقای مهندس روانفر (مدیر اسبق اداره کل میراث فرهنگی و صنایع دستی و گردشگری)، آقای مازیار آل داوود (فعال گردشگری)، آقای مهدی نریمانی (مدیرعامل مجمع میراث فرهنگی، گردشگری، صنایع‌دستی و رئیس اتحادیه هتل داران)، آقای علی لوافان (رئیس هیئت‌مدیره مجمع امور میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری)، آقای اسدالله عدالت پناه (رئیس اتحادیه مهمان‌پذیران)، آقای عباس خرم روز (هیئت‌مدیره و دبیر انجمن راهنمایان گردشگری استان)، خانم شیرین مسائلی (رئیس انجمن راهنمایان ایران‌گردی و جهانگردی)، آقای منصور حافظ پرست (عضو هیئت‌رئیسه اتحادیه صنایع‌دستی)، آقای ابراهیم توکلی (رئیس انجمن دفاتر خدمات مسافرتی)، آقای کاوس مسعودی (نایب‌رئیس انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرتی)

.

تدوین: آقای دکتر محمد زاهدی (هیئت علمی دانشگاه پیام نور-دبیر کانون هم­اندیشی گردشگری)

خانم نسرین سعیدی (کارشناس ارشد علوم اقتصادی-کارشناس اتاق فکر)


طرح مسئله

در شش دهه گذشته استان اصفهان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین قطب‌های توسعه صنعتی کشور شناخته ‌شده است. استقرار صنایع سنگین و مادر از قبیل آهن و فولاد، صنایع نفت و پتروشیمی نماد روشن این حرکت دانسته می‌شود. درعین‌حال این استان همواره به‌عنوان یکی از مراکز تولید محصولات کشاورزی و دامی کشور نیز مطرح بوده است. استقرار در مرکز کشور و ایفای نقش راهبردی در اتصال شمال و جنوب کشور حاصل جغرافیای سیاسی این استان دانسته می‌شود. توسعه نهادهای علمی در سطوح گوناگون و نقش‌آفرینی به‌عنوان یکی از موتورهای محرک پیشرفت کشور موضوعی انکارناپذیر در این میان است چنان‌که امام راحل (ره) در کلامی موجز و البته معنی‌دار «اصفهان را همیشه مرکز علم» دانسته بودند.

بااین‌همه امروز باید پرسید اصفهان در کجای سپهر اقتصاد و اجتماع کشور ایستاده است و تا چه اندازه از جایگاه شایسته‌ای که باید فاصله دارد.

به نظر می‌رسد که شرایط زیستی و اقتصادی در استان در وضعیتی قرار دارد که دلالت‌های ناخوشایندی از نتایج توسعه غیرپایدار استان طی دهه‌های گذشته به دست می‌دهد. کلیدی‌ترین بحران‌هایی که در حال حاضر زندگی مردم استان را تحت تأثیر خود قرار داده‌اند از همین روند ناپایدار توسعه حاصل‌شده‌اند.

در این میان طی سال‌های اخیر زمزمه‌هایی دال بر ضرورت یافتن راه‌های برون‌رفت از این چالش‌ها چه در میان مقامات دولتی، سازمان‌های مردم‌نهاد و عموم مردم بیش‌ازپیش مطرح‌شده است و هر گروه می‌کوشند تا ایده‌ای در این مسیر مطرح نمایند. یکی از جذاب‌ترین محورهایی که این اواخر مورد توجه جدی قرارگرفته است، ایده انتخاب مسیر توسعه‌ای مبتنی بر کسب‌وکارهای دارای پایداری بیشتر زیست‌محیطی و بنیان نهاده شده بر گردشگری است.

کسب‌وکار گردشگری در طی دهه‌های اخیر به یکی از فعالیت‌های اقتصادی به نسبت پایدار در بسیاری از نقاط جهان مبدل شده است. این کسب‌وکار واجد ویژگی‌هایی است که به استناد آن‌ها پیچیدن نسخه توسعه آن در استان اصفهان نیز موجه به نظر می‌رسد.

از این‌رو به نظر می‌رسد که حسب اجماع موجود بر ضرورت توسعه گردشگری در استان می‌توان دلایل آن را در موارد زیر جستجو کرد:

- نخست اینکه از منابع گسترده‌ای در حوزه گردشگری برخورداریم و عقلانیت حکم می‌کند به سمت بهره‌برداری بهینه از آن‌ها حرکت کنیم.

- دیگر آنکه صنعت گردشگری در حوزه اقتصاد و خاصه زمینه اشتغال‌زایی دارای ویژگی‌های مهمی است که با مشکلات و شرایط بازار کار ما مطابقت دارد.

- صنعتی کاربر است و ما با بیکاری دست‌به‌گریبانیم.

- شاغلین آن عمدتاً جوان هستند و ما مشکل بیکاری جوانان را داریم.

- شاغلین آن اغلب زنان هستند و ما با مشکل بیکاری زنان مواجهیم.

- میانگین سطح تحصیلات مشاغل خدماتی در گردشگری بین‌المللی چندان بالا نیست و ما مسئله گروه بیکاران غیرمتخصص را داریم.

- به توسعه مناطق محروم یاری می‌رساند و ما با توزیع نامتوازن منافع اقتصادی در مناطق مختلف و بخصوص در مناطق غیرشهری و در شهرهای کوچک در قیاس با مرکز استان مواجهیم.

- سوم آن‌که برای نیازهای وارداتی خود نیازمند منابع ارزی هستیم و درعین‌حال علاقه‌مندیم در منابع درآمدهای ارزی خود تنوع ایجاد کنیم و گردشگری در این مسیر می‌تواند به یاری ما بیاید.

- سرانجام آن‌که نیازمند ایجاد دگرگونی در فضای سیاسی بین‌المللی‌ای هستیم که ما را احاطه کرده است و گردشگری به‌عنوان اسباب گفتگوی تمدنی، تنش‌زدایی و ابزار توسعه صلح جهانی موردتوجه همه ملت‌ها قرار دارد.

با این‌همه باید خاطرنشان ساخت که توسعه گردشگری در استان موضوعی ساده نیست و نیازمند عزمی جدی نزد دولت و مردم است تا بتواند بر چالش‌های کلیدی آن فائق آیند؛ اما این چالش‌های کلیدی کدامند؟

برخی از مهم‌ترین چالش‌های توسعه گردشگری استان موضوعاتی کلان و در سطح ملی هستند. اهم این موارد و توصیه‌های مربوط با بهبود شرایط در هر مورد را می‌توان به‌قرار زیر برشمرد:

1. ساختار سازمانی نهاد متولی توسعه گردشگری: سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری اینک از ترکیب سه حوزه‌ای شکل‌گرفته که اگرچه در ابتدای امر کاملاً مرتبط به هم به نظر می‌رسند و به ‌یقین به همین دلیل در هم ادغام ‌شده‌اند ولی محتوایی متفاوت داشته و از هر نظر نیازمند برخوردهای متفاوتی خاصه در حوزه سیاست‌گذاری هستند. ارزیابی مجدد ساختار سازمانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری و در صورت لزوم تغییر شجاعانه در ساختار این سازمان ضروری به نظر می‌رسد.

2. فقدان یک نظام جامع آماری در حوزه گردشگری در سطوح ملی و منطقه‌ای: آمار ابزار برنامه‌ریزی توسعه است. اولویت‌دهی سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی، مرکز آمار ایران و سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری در اهتمام خاص به عملیاتی شدن تدوین حساب اقماری گردشگری.

3. فقدان یک برنامه هدایت بخش ملی گردشگری: در عمل برنامه‌های توسعه استانی حتی در صورت وجود فاقد همبستگی بوده و مسیر توسعه گردشگری را در سطوح منطقه‌ای و ملی با چالش مواجه می‌سازند. حوزه بازاریابی در این زمینه نیازمند توجه جدی است. لذا مکلف ساختن سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری به تدوین برنامه ملی توسعه گردشگری در راستای برنامه‌های توسعه ملی و سند چشم‌انداز و توجه جدی به توسعه فعالیت‌های بازاریابی به کمک نیروهای متخصص.

4. عدم توجه به صنعت گردشگری در عمل؛ بر اساس گزارش رقابت‌پذیری بین‌المللی ایران در میان 140 کشور جهان از منظر اولویت‌دهی به کسب‌وکار گردشگری، در رتبه 130 قرار دارد که تناسبی با اظهارات مقامات رسمی کشور ندارد. لذا توجه جدی و عملیاتی به توسعه گردشگری در سطوح ملی، منطقه‌ای و محلی ضرورت تام دارد. انتقال موضوع اهمیت این بخش به اولویت‌های سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور در تخصیص منابع به آن یک الزام است.

5. دشواری‌های عمدتاً سلیقه‌ای در برخورد با گردشگران خاصه در حوزه‌هایی نظیر صدور روادید؛ به استناد گزارش رقابت‌پذیری بین‌المللی گردشگری 2013، در حوزه ویزا در میان 140 کشور رتبه آخر از آن ما است. اعمال حاکمیت قانونی و برخورد با رفتارهای سلیقه‌ای و تسهیل شرایط ویزایی خاصه برای کشورهای عمده گردشگرفرست ضروری است. ویزای فرودگاهی اگرچه اقدامی مثبت و مفید است اما در عمل نقش چندانی در کوتاه‌مدت در توسعه گردشگری ایفا نخواهد کرد.

6. برخوردهای غیرمسئولانه از سوی گروه‌های نفوذ فاقد جایگاه رسمی؛ تبیین جایگاه و اهمیت توسعه گردشگری برای گروه‌های مرجع و تلاش در جهت ابهام‌زدایی از منافع توسعه گردشگری و مقابله با گردشگرهراسی خاصه نزد متنفذان مذهبی از طریق توزیع اطلاعات متقن درباره منافع فرهنگی و اقتصادی توسعه گردشگری یکی دیگر از ضرورت­هاست.

7. محدودیت شدید بودجه در بخش میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری و توجه به این نکته که متأسفانه محدودیت مالی دستگاه‌های متولی، تأثیرگذاری آن‌ها در سطح منطقه‌ای و محلی را نیز به چالش می‌کشد. به بیانی ساده و در عمل دستگاه‌های دیگر سازمانی با بودجه محدود را چندان جدی نمی‌گیرند. به این ترتیب تقدم بخشی به کسب‌وکار گردشگری در توزیع اعتبارات و بودجه‌های عمرانی و جاری نیز از اهمیت ویژه برخوردار است.

8. فرسایش شدید داشته‌ها و منابع گردشگری چه در حوزه فرهنگ و چه در حوزه طبیعت به سبب محدودیت منابع انسانی و مالی. راهکار پیشنهادی، تقدم بخشی به کسب‌وکار گردشگری در توزیع اعتبارات و بودجه‌های عمرانی و جاری می­باشد.

9. محدودیت منابع انسانی کارآمد و باتجربه و عدم ارتباط میان صلاحیت‌های تخصصی و استقرار در نظام اداری؛ از آنجا که تعداد کارشناسان سازمان ‌که دارای تحصیلات مرتبط خاصه با حوزه گردشگری باشند محدود است لذا ارزیابی مجدد منابع انسانی سازمان البته پس از ارزیابی و تجدیدنظر در ساختار سازمانی آن یکی دیگر از اولویت­هاست.

10. عدم توسعه متوازن گردشگری در مناطق شهری و روستایی و در سطوح مرکز و پیرامون. درنتیجه مناطقی غیر از شهر مرکزی استان از منافع توسعه گردشگری بهره‌مند نگردیده و مشکلات و محدودیت‌های توسعه‌نیافتگی که گردشگری می‌تواند در مهار آن‌ها سهیم باشد برقرار خواهند ماند. به این ترتیب حمایت از توسعه گونه‌های گردشگری حامی فقرا از قبیل توسعه گردشگری روستایی، طبیعت‌گردی و ... نیازمند توجه خاص است.

11. عدم توجه به توسعه بنگاه‌های کوچک و متوسط به‌عنوان موتور محرکه گردشگری؛ بسیاری از مدیران و فعالان موجود گمان آن دارند که توسعه گردشگری در دست صاحبان سرمایه‌های کلان است حال‌آنکه تجارب جهانی نشان از اهمیت بنگاه‌های خرد و متوسط اندازه دارند. حمایت از کسب‌وکارهای کوچک هم از طریق توسعه تأمین مالی خرد و هم از طریق تسهیل شرایط ایجاد و توسعه کسب‌وکارهای کوچک، آگاه‌سازی نهادهای مرتبط با کسب‌وکارهای گردشگری نظیر شهرداری‌ها و دهداری‌ها در محیط‌های شهری و غیرشهری در کمک به ترویج این کسب‌وکارها ضرورتی انکار ناپذیر است.

12. معضل جدی و اساسی درزمینه صنایع‌دستی؛ به عنوان نمونه شواهد دلالت بر آن دارند که حدود نیمی از 366 رشته صنایع‌دستی منسوخ‌شده یا در حال منسوخ شدن است. چرم سوخت، ضریح سازی، قفل دستی و ...مواردی از این قبیل است که تنها یک یا چند نفر معدود متخصص دارد. مطلوب است که بنیادی برای تهیه دانش­نامه هنرهای سنتی و صنایع‌دستی شکل بگیرد تا به‌این‌ترتیب فرایند تولید این صنایع، مواد اولیه فن‌های تولید، واژه‌شناسی و ...ثبت و ضبط گردد.

13. صنایع‌دستی حالت تزئینی و تبدیل‌شدن به کالایی لوکس را یافته‌اند. خروج از این وضعیت به ارتقای تقاضا برای آن‌ها و درنتیجه افزایش درآمد منجر می‌شود و درنتیجه درآمد افزایش و انگیزه برای تولید بیشتر می­شود. این صنایع در گذشته وسیله زندگی مردم و سر سفره­های مردم بوده اما اکنون حالت تزئینی پیداکرده است. باید بتوان به طریقی که از مسیر دانش بازاریابی می‌گذرد آن‌ها را از ماهیت کالای لوکس خارج ساخت تا امکان احیای آن‌ها فراهم شود.

14. متخصصین حوزه‌های صنایع‌دستی و گردشگری بسیار اندک و در مواردی کمتر از انگشتان دو دست هستند و از این متخصصین اندک هم به‌خوبی استفاده نمی‌شود و حتی به‌خوبی موردتکریم نیز قرار نمی‌گیرند. تکریم چهره­های ماندگار و برگزاری همایش چهره­های ماندگار به طریقی شایسته به استمرار این مسیر یاری می‌رساند. افراد انگشت‌شماری که در زمینه هنر فعال هستند ولی از دانش دانشگاهی بی‌بهره‌اند، می‌باید موردتوجه قرار گیرند. به خاطر متخصصین اندکی که داریم دوره­های آموزشی کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت، تحصیلات تکمیلی و حتی مجازی ایجاد و برگزار شود. هرچقدر متخصصین بیشتری داشته باشیم توسعه و رشد هنر و به دنبال آن توسعه گردشگری را شاهد خواهیم بود.

15. با کمال تأسف در سال‌های گذشته و پس از ادغام‌های انجام‌شده، حوزه مطالعات و فعالیت‌های مرتبط با مردم‌شناسی از میراث حذف‌شده است. احیای این مأموریت به جدیت باید موردتوجه قرار گیرد.

16. طراحی و تأسیس موزه­های انسان‌محور به‌جای شئی‌محور در صنعت امروز گردشگری دارای اهمیت بسیار است. آیین­های قدیمی نظیر عمو نوروز، ننه‌سرما، چادر اندازی، فال کوزه و ... دارند کم­کم فراموش می­شوند. به یاد داشته باشیم که گردشگران اعم از داخلی یا خارجی علاقه‌مند به آشنایی با فرهنگ و تمدن مردم مناطق گوناگون هستند.

17. فعالیت سازمان میراث فرهنگی صنایع‌دستی و گردشگری، با موازی کاری‌های متعددی از سوی سازمان‌ها و نهادهای دولتی و عمومی مواجه شده است. گاه وجود منابع مالی در آن سازمان‌ها در قبال ضعف این سازمان به آن‌ها قدرت مانور بالاتری داده است درحالی‌که چنین نهادهایی متولی رسمی امور این حوزه نیستند. سازمان‌ها و بیشتر از همه آموزش‌وپرورش وارد فعالیت‌های هتل داری و یا رستوران‌داری شده‌اند که هم سبب کاهش انگیزه در فعالیت‌های سرمایه‌گذاران دیگر شده است و هم سبب شده است این سازمان‌ها از فعالیت‌های اصلی خود باز بمانند.

18. کار بزرگ ما فرهنگ‌سازی برای مردم کشورمان است وقتی گردشگر به کشور وارد می­شود بحث مهمان‌نوازی یک‌طرف و بحث کسب درآمد یک‌طرف دیگر است. برخی گردشگران ورودی در انجام هزینه در کشور امساک می‌کنند شاید بتوان به طریقی از گردشگران خواست در بدو ورود حداقلی از ارز را همراه داشته باشند.

19. موضوع توسعه گردشگری با محوریت طبیعت با موضوع اقامت در خانه­های بومی­ گردی گره‌خورده است. اینک سال‌ها است که فعالین این حوزه می‌کوشند اتحادیه­ای در این زمینه تشکیل دهند. این امر نیازمند طراحی قوانین و نیز حمایت سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری است. نتیجه چنین موضوعی مرتبط ساختن همه استان­ها و ایجاد شبکه‌های زنجیره­ای گردشگری که در سطح ایران می­تواند مطرح شود و کمک زیادی به توسعه گردشگری می‌کند.

20. در رویکردهای اخیر دولت احیای شرکت­های سرمایه‌گذاری دیگر بار مطرح شده است. از منظر فعالان گردشگری بخش خصوصی مفهوم دقیق این حرکت روشن نیست و به‌نوعی باید رابطه این اقدامات با مسیر خصوصی‌سازی شفاف‌تر شود.

21. وجود ماهیت ستاد هماهنگی تسهیلات سفر اگرچه بسیار مطلوب است اما به‌منظور هماهنگی بخش‌های مختلفش نیاز به هماهنگی‌ها و آموزش های بیشتر است. این نهاد بیش از 20 سازمان و مجموعه اداری را درگیر کرده است و البته بخش عمده‌ای از این مجموعه‌ها شناخت کافی نسبت به مسائل گردشگری ندارند. اقدامات آموزشی و برگزاری نشست‌های مشترک برای رسیدن به درکی مشترک از گردشگری و اهمیت و کارکردهای آن یک ضرورت است.

22. عدم توجه کافی به بازارهای خاص گردشگری، مثل سالخوردگان، کودکان و ناتوانان جسمی؛ به این منظور برنامه بازاریابی ملی گردشگری باید تدوین‌شده و راهنمای فعالان اقتصادی قرار گیرد. در عین‌حال هر اقدامی از سوی فعالان بخش خصوصی مستلزم تأمین زیرساخت‌های مربوطه است. فقط به‌عنوان نمونه یادآور می‌شود که سرویس‌های بهداشتی مخصوص و مناسبی برای سالمندان و ناتوانان جسمی در دست نیستند. تجارب گذشته نشان می‌دهد که بخش عمده‌ای از گردشگران ورودی ما از تیپ 40 ساله به بالا هستند.

23. مسئله‌ای که برای گردشگران خارجی اهمیت دارد این است که ایران هنوز یک کشور گردشگر پذیر و شلوغ نشده است و جاهای بکر فراوانی دارد و ما باید این بکر بودن را حفظ کنیم. مثل بافت روستایی، بافت سنتی داخل شهرها، کشاورزی روستایی، زندگی روستایی و باید از افرادی که در این زمینه فعالیت می­کنند حمایت شود و جامعه روستایی را از این لحاظ باید تأمین کنیم.

24. برخورد با ورود افراد فاقد صلاحیت به حوزه گردشگری و توسعه زیربناهای حقوقی و استفاده از ظرفیت‌های قانونی موجود. به‌عنوان‌مثال در حال حاضر در حوزه اقامت، هتل­داران و مهمان‌پذیران با گروهی به‌عنوان افراد کلید به دست مواجه هستند و همین‌طور نیز سازمان‌های دولتی به انجام فعالیت موازی با این فعالین می‌پردازند که سازمان آموزش‌وپرورش از آن جمله است. البته آموزش‌وپرورش به‌طور متعارف در ایام نوروز که هتل داران و مهمان‌پذیران نمی‌توانند پاسخگو باشند این کار را انجام می‌دهد اما این افراد کلید به دست مخل آسایش و امنیت کسب‌وکار هتل‌داران و مهمان‌پذیران هستند. زمانی که مسافری مشکل داشته باشد مثلاً پاسپورت مسافرین خارجی مشکل داشته باشد یا مسافرین ایرانی که هیچ نسبتی باهم ندارند، به‌محض اینکه از سوی فعالان رسمی صنف اقامت پذیرش نمی‌شود این افراد آن‌ها را اسکان می‌دهند و این ‌یکی از معضلات است. بر اساس قوانین موجود مصوب سال 1310 اسکان گردشگر از سوی افراد در منازل شخصی جرم تلقی شده و مستوجب جریمه‌ای است که در زمان تصویب قانون کاملاً قابل‌توجه بوده است.

25. شیوه جاری اخذ ورودی در ورودی‌های آثار تاریخی با مشکل مواجه است. هنوز یک سیستم مالی مرتبط با سازمان میراث در دسترس نیست که بتوان مثلاً از کارت‌های بانکی استفاده کرد. نحوه ورود افراد به آثار هم چندان مطلوب نیست. مسئولین آثار تاریخی، تک‌تک افراد را می‌شمارند و بلیت می‌گیرند. می‌توان مثل ورودی مترو دستگاهی تعبیه شود که بازدیدکنندگان کارت الکترونیک بزنند و عبور کنند.

26. بعضی مکان‌های تاریخی ما مرکز همایش‌ها و جشن‌ها شده است و گردشگری که وارد اصفهان می‌شود و دو یا سه روز در این شهر اقامت می‌کند زمان خود را به این سبب از دست می‌دهد. چندین سال است که مشغول ساختن مصلای نماز جمعه هستیم درحالی‌که هنوز کامل نشده است و نماز جمعه در میدان امام برگزار می‌شود در نتیجه عملاً روز جمعه امکان ورود به میدان امام برای گردشگر فراهم نیست.

27. تنها تعداد محدودی از مراکز بزرگ فرش‌فروشی به حساب‌هایی در دبی متصل هستند و امکان خرید ارزی برای گردشگران هست درحالی‌که وقتی گردشگر وارد ایران می‌شود به دلایل امنیتی یا رفتار متعارف پولی در سرزمین مبدأ خود با خودش پول نقد حمل نمی‌کند در نتیجه امکان خرید صنایع‌دستی و ... را ندارد. بدیهی است حذف تحریم‌ها مشکل را می‌تواند از اساس حل کند.

28. فقدان ایستگاه‌های اطلاع‌رسانی در نقاط مختلف شهرهای گردشگری کشور یک محدودیت جدی به خصوص برای گردشگران خارجی است. اختصاص منابع مالی و انسانی لازم برای این اقدام باید موردتوجه قرار گیرد.

29. توسعه پروازهای خارجی در فرودگاه اصفهان باید موردتوجه بیشتر قرار گیرد. متأسفانه مخالفت‌های زیادی در این مورد مطرح می‌شود که از منظر مدیران دفاتر خدمات مسافرتی و جهانگردی از مبنای صحیحی برخوردار نیستند. اصفهان یک قطب گردشگری ورودی است ولی پرواز ورودی آن‌چنانی ندارد. عدم گسترش پروازهای خارجی در اصفهان به دو دلیل مسائل فرهنگی جامعه اصفهان و مسائل فنی است.

در اصفهان ما با دو مشکل روبرو هستیم یکی محدودیت فرودگاهی که در صورت گسترش پروازها به‌خودی‌خود حل می‌شوند و یکی هم رفتارهای مردم اصفهان. فاصله اصفهان تا بعضی کشورها زیادتر از تهران است و به همین دلیل مردم اصفهان ترجیح می‌دهند به تهران بروند و با پرداخت هزینه بلیت کمتر به آن کشورها سفر کنند. بدیهی است با چنین بینشی این مسئله حل نمی‌شود مگر با یک سرمایه‌گذاری انبوه که باید کم‌کم در طویل‌المدت این مسائل حل شوند. مثلاً درزمینه برقراری پرواز مالزی گفته می‌شد که اگر این پرواز به اصفهان منتقل شود پرواز تهران تضعیف می‌شود.

30. توسعه گردشگری در اصفهان با محدودیت زیرساخت‌ها مواجه است. به‌عنوان‌مثال درزمینه حمل‌ونقل ریلی، هوایی و یا با اتوبوس مشکل‌داریم. قطار سریع‌السیر اصفهان-تهران یا اصفهان-خوزستان لغو شده است درحالی‌که با اتوبوس هم امنیت لازم برای حمل‌ونقل گردشگر وجود ندارد.

31. ذات صنعت گردشگری ذات خدمت است. ذات خدمت نیرویی می‌خواهد که متناسب با آن تربیت شود. نیاز به تربیت نیروهای عملیاتی خیلی چشمگیر است. در حوزه گردشگری معضل در تربیت نیروهای خدمات پایین‌دست است. توجه مجدد نظام آموزش عالی به تربیت نیروهای مربوطه در قالب برنامه‌های آموزش کاردانی یک ضرورت محسوب می‌شود.

.

نتیجه‌گیری

نخست آن‌که توافق عمومی در ضرورت توسعه گردشگری در استان اصفهان وجود دارد و همه طرف‌ها خواستار توجه بیشتر به این حوزه مهم اقتصادی اجتماعی هستند. اقدامات گوناگونی برای توسعه گردشگری در استان می‌توان انجام داد که برخی دارای ابعاد کلان و ملی و برخی نیازمند اقدامات کوتاه‌مدت و عملیاتی‌ای هستند که دستیابی به آن‌ها در بازه زمانی کوتاه‌مدت میسر است؛ اما قبل از هر اقدامی نیازمند عزمی جدی نزد مدیریت کلان کشور و استان هستیم. باید بدانیم عمده محدودیت‌های گردشگری استان به سطح ملی بازمی‌گردد. تجدید ساختار سازمان متولی گردشگری، تدوین برنامه ملی توسعه گردشگری و در قالب آن برنامه‌های منطقه‌ای، حمایت مادی و معنوی از سرمایه‌گذاران در این حوزه، حمایت از فعالین بنگاه‌های کوچک و متوسط اندازه، استمرار فرایند خصوصی‌سازی، پرهیز از موازی کاری سازمان‌های عمومی و دولتی در فعالیت‌های مرتبط با بخش خصوصی، تسهیل فرایند ویزا و توسعه نگرش مثبت به حوزه گردشگری و سرمایه‌گذاری برای آموزش نیروی انسانی از آن جمله‌اند.


استفاده از مطالب با ذکر منبع آزاد است.

متون سیاستی منتشرشده در شمس، بیانگر دیدگاه نویسندگان بوده و لزوماً نظر این شبکه نیست.

نظرات

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
با تشکر، نظر شما پس از تایید در سایت نمایش داده می‌شود.
عباس خرم روز

22 تیر 1394 ساعت 00:47

با سلام در مطالب بالا جای این چالش هم خالی است و آن اینکه خط مقدم جبهه گردشگری راهنمایان تور هستند که متاسفانه اخیرا از افراد بدون کارت و طماع نه تنها با آبروی این قشر زحمتکش بازی میشه بلکه با رفتارهای غیر حرفه ای موجب تضییع حقوق گردشگران و همچنین خیانت به فرهنگ کشور عزیزمان میباشد که پیشنهاد میگردد با دخالت دادن و مشورت از انجمنهای راهنمایان و نظارت بر ورودیه بناها از افراد سود جو و راهنما نماهای عیرقانونی جلوگیری کرد.